ایده‌های نو

ایده نو 00011 – جلیقه نجات ( چتر نجات ) مسافرین هواپیمایی

کمربند‌های ایمنی و جلیقه نجات و ماسک هوا از جمله مواردی هستند که برای امنیت مسافران هوایی در نظر گرفته شده اند ولیکن از چتر نجات به غیر از هواپیماهای جنگده و خاص ؛ در هواپیماهای مسافربری استفاده نمی شود و دلایل زیادی می گویند که در اینجا به مهمترین آن اشاره می کنیم:

  1. در هواپیماهای  نظامی (جنگنده ها) چتر نجات دارند ، اما در قالب یک سیستم نجات عمل می کند. این سیستم شامل یک صندلی منجنیق ، یک سیستم اکسیژن ، یک سیستم چتر نجات و یک سیستم محافظت در برابر صدمات مکانیکی به شخص در اثر جریان پیش رو است. و بکارگیری این سیستم در هواپیماهای مسافر بری بسیار گران و حجیم است و سبب می شود تا تعداد مسافرها کم شود و ضمن اینکه هواپیما بسیار سنگین می شود و باعث بالارفتن هزینه های دیگر چون سوخت و غیره می شود.
  2. وقتی چتربازان می خواهند بپرند هواپیما حدودا ۸۰ تا ۱۱۰ مایل در ساعت سرعت دارد. علاوه بر آن، وقتی چتربازی از هواپیما می‌پرد، ارتفاع آن حدودا بین ۱۰ تا ۱۳ هزارپایی است، در حالیکه چتربازانی که از جایگاه ثابتی می‌پرند، ارتفاعی ۳۵۰۰ پایی دارند که در مقایسه با هواپیما مسافربری که معمولا در ارتفاع حدود 30 هزارپایی پرواز می کنند و دارای سرعت 600 مایلی هستند بسیار تفاوت دارد این را نیز باید بدانید که چتربازان مبتدی سقوط آزاد از هواپیما، معمولا با دو مربی کار می‌کنند و به تنهایی این کار را انجام نمی‌دهند. حتی آن‌هایی که از نقطه ثابت با چتر می‌پرند، حداقل یک آموزش ۴ ساعته می‌بینند و در بیشتر مواقع، دفعات اول به همراه شخصی که به اصطلاح به او کمکی می‌گویند پرواز می‌کنند؛ کار ساده‌ای نیست! بنابراین چتربازی نیاز به آموزش دارد و این در حالی است که اگر بخواهند به مسافرین آموزش بدهند ضمن اینکه بسیار وقت گیر می باشد ممکن است مسافرین هم دل به حرف مهمانداران و خدمه هواپیمایی هم ندهند. که شاهد این قضیه در هنگام توضیحات نحوه استفاده از ماسک و جلیقه نجات توسط مهمانداران هستیم که معمولا افراد به دلیل عادت و … به حرفهای انها دقیق گوش نمی دهند.
  3. در زمان حادثه ؛ هر فردی به دلیل استرس و … قادر به تصمیم درست نمی باشد و همین سبب می شود  زمانی که شخصی مجبور به پرش با چتر نجات شود، اصلا چیزی شبیه پرش از یک جای ثابت نیست. هر شخصی ممکن است استرس بگیرد و علاوه بر آن در چنین شرایط اضطراری نمی‌توان همه را کنترل کرد. فکر کنید که هر شخصی باید منتظر بماند که فاصله لازم را از شخص قبلی گرفته و در بین این همه مسافر، حتی نوبت او شود. صبر مسافران در این لحظات اصلا زیاد نیست. و شاهد هستیم که مسافرین در زمان نشستن هواپیما صبر نمی کنند و از جای خود بلند می شوند تا زودتر پیاده شوند و حال فرض کنیم که شرایط بحرانی باشد که دیگر به حرف کسی گوش نمی دهند.
  4. اضافه کردن یک چتر نجات هواپیما برای هر مسافر (به‌جز کلاه ایمنی، ارتفاع‌سنج و…) وزن زیادی را به هواپیما اضافه می‌کند. همچنین این‌ها جای زیادی می‌خواهند که در حال حاضر هواپیماها کاملا پر هستند و جای خالی برای اضافه کردن چنین تجهیزاتی ندارند. علاوه بر آن، هر چتر نجات هواپیما حدودا   ۱۹ کیلوگرم وزن دارد و البته گران قیمت نیز می‌باشد.
  5. برابر نظر کارشناسان شخص تنها  در طول زمان پرواز می تواند از هواپیما توسط چتر نجات خارج شود و این در حالی است که بیشتر سوانح مرگبار هواپیمایی در طول بلند شدن یا نشستن هواپیما رخ داده است. و برابر آمار اعلام شده در بین سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۲ تنها ۹ درصد از سوانح هواپیمایی (کلا ۷ مورد) زمانی اتفاق افتادند که هواپیما در طول پرواز بود و بیشتر آن‌ها نیز زمانی اتفاق افتادند که آب و هوا بسیار شرایط بدی مانند طوفان داشت. در این شرایط پریدن با چتر نجات هواپیما بسیار خطرناک است.
  6. در ارتفاع ۳۵ هزار پایی (۳ برابر ارتفاع معمولی پرش چتر بازان)، همه مسافران به تجهیزات مورد نیاز در ارتفاع بالا مانند اکسیژن، ماسک، لباس پرواز، کلاه ایمنی نیاز دارند تا بتوانند پرش داشته باشند و همچنین به دلیل سرعت بسیار بالایی هواپیما این امکان وجود دارد که مسافران زمانی که می‌پرند، به خود هواپیما برخورد کرده و آسیب ببینند. و اگر هم موفق شوند ممکن است نتوانند از چتر خوب استفاده نمایند و با یکدیگر در آسمان برخورد کنند و یا حتی نتوانند چتر را باز کنند.

از اینرو این ایده به فکر رسید که اگر جلیقه نجات که در حال حاضر در هواپیما موجود است و زیر صندلی گذاشته شده است تا در هنگام سقوط هواپیما در آب از آن استفاده شود را طوری طراحی کرد که :

اولا: در هنگام ورود؛ مسافر آن جلیقه نجات را به تن خود نماید.

دوما: جلیقه بصورتی طراحی می شد که هم در شرایط آسمان و هم در شرایط آبی و یا در هنگام برخورد به زمین قابل استفاده باشد.

ایده ما اینست که جلیقه نجاتی طراحی کنیم که توپ (یا قارچی شکل) شود و مانند محافظی فرد را درون خودش احاطه کند. بنابراین ساختار آن باید طوری باشد که در هنگام عمل کردن مانند یک توپی (یا قارچی شکل) فرد را درون خود قرار دهد. پس  می توان جلیقه را طوری طراحی کرد که در هنگام پریدن از هواپیما مانند یک توپ (یا قارچی شکل ) فرد را احاطه کند و این وسیله که فرد در مرکز آن قرار گرفته است می تواند فرد را بصورت شناور و با سرعت مناسبی به سطح زمین برساند و باعث صدمه دیدن کمتر فرد شود و حتی در دریا نیز مانند یک قایق عمل کند. در ضمن مشکل هواپیماها که بیشتر در ارتفاع کم مانند نشستن و بلند شدن سقوط می کنند و زمان زیادی ندارند را نیز حل می نماید چراکه همه افراد جلیقه چتر نجات توپی (یا قارچی شکلی) به تن دارند و بدون اینکه سردرگم بشوند می توانند از هواپیما بیرون بپرند و به دلیل مکانیزم خاصی که این جلیقه دارد و فقط در بیرون هواپیما عمل می کند، می توان مطمئن شد که افراد صدمه کمتری خواهند دید.

راه حل آن بسیار ساده است همانطور که می دانیم جو (هوای اطراف ما) پُر شده از گازهای زیادی که بیشترین آن را نیتروژن(ازت) حدود 78% و اکسیژن حدود 21%  است و هر چه بالاتر می رویم مقدار آن کمتر می شود بطوریکه کارشناسان می گویند بیشترین گازها تا ارتفاع 16 کیلومتری از سطح زمین وجود دارد و از طرفی معمولا هواپیماهای مسافربری حدود 35 تا 40 هزار پا (یعنی حدود 10 تا 12 کیلومتر) پرواز می کنند. بنابراین بیشترین گاز موجود در این فاصله 16 کیلومتری از سطح زمین ؛ نیتروژن ( ازت ) وجود دارد. لذا طرح و ایده ما بدین صورت است که:

اول : باید جلیقه ایی طراحی شود که حداقل دو لایه باشد و بین آن خلاء باشد و آغشته به مواد پودرشیمیایی باشد که در مجاورت با هوا باعث شود نیتروژن هوا را جذب نماید و با آن فعل و انفعال شیمیایی صورت بگیرد تا سبب باد شدن جلیقه نجات توپی (یا چتر قارچی) مانند بادکنک و توپ گردد و در حقیقت این جلیقه پُر از نیتروژن هوا گردد. ( البته می توان از گازهای دیگر نیز که در هوا وجود دارد مانند گاز هلیم و هیدروژن که در باد کردن بادکنک وغیره استفاده می شود نیز استفاده کرد که سبک تر از هوا می باشد و باعث شناور شدن بادکنک و غیره در هوا می شود ولی این گازها بسیار خطرناک هستند . همچنین اگر اتفاقی مانند نشتی در جداره جلیقه پیدا شود گاز نیتروژن دیرتر تخلیه می شود و علت آن بخاطر بزرگی مولکولهای نیتروژن است و به همین دلیل در تایرهای ماشین از آن استفاده می شود و نسبت به تایرهایی که با هوای معمولی پُر شده است ؛ 30% دیرتر تخلیه می شود. در ضمن به دلیل سنگین تر بودن نیتروژن از گازهای هلیم و … هم باعث می شود که در جریانات و بادهای هوایی کمتر دچار مشکل و معلق ماندن در هوا شود.)

دوم : جلیقه در حالت عادی مانند یک جلیقه نجات به تن می شود ولیکن در حالت حوادث قابلیت دارد بصورت یک توپ بزرگ درآید. در ضمن این جلیقه باید طوری باشد که فقط در خارج از کابین هواپیما عمل نماید که می توان بصورت دستی مانند زمانی که بیرون هواپیما باشد از طریق کشیدن دستگیره آن را فعال نمود و یا بصورت هوشمند باشد و مثلا با سنسور خاصی فعال شود و یا بصورت هوشمند ارتفاع سنج داشته باشد و عمل نماید و یا ترکیبی از این روشها و یا دیگر روشها باشد. ( برای مثال در خطوط پرواز هواپیماهایعنی در ارتفاع 35 هزار پایی؛ فشار درون هواپیما با فشار بیرون هواپیما متفاوت است چرا که هر چه ارتفاع ما از سطح زمین بیشتر می شود فشار هوا کم می شود پس در بیرون هواپیما فشار برای اکسیژن رسانی کم است ولی در درون هواپیما فشار برای رساندن اکسیژن به مسافرین بیشتر می باشد. بنابراین می توان ساختار طوری باشد که اگر جلیقه هم بصورت غیرعمدی دستگیره اش کشیده شود؛ بدلیل وجود اکسیژن بیشتر در کابین هواپیما و کمبود نیتروژن لازم در کابین ، جلیقه عمل نکند. چرا که جلیقه در فشار کم هوا می تواند عمل نکند و در فشاری عمل کند که اکسیژن مورد نیاز انسان وجود دارد چراکه کمترین اکسیژن مورد نیاز انسان معمولا  تا ارتفاع 8 هزار پایی می باشد. پس می توان گفت که جلیقه در ارتفاع 35 هزار پایی عمل نمی کند و در ارتفاع پایین عمل می کند. در ضمن برای اطمینان بیشتر از عمل نکردن در کابین هواپیما؛ می توان آن را به سیستم هوشمند مجهز کرد تا فقط در بیرون هواپیما مثلا با دور شدن از بدنه هواپیما عمل نماید.)

سوم : جنس این جلیقه از جنس خاصی باید باشد که وقتی نیتروژن با پودر شیمیایی داخل آن برخورد کرد؛ ضمن اینکه به شدت باعث باد شدن جلیقه گردد، باید بتواند جنس جلیقه را نیز ضخیمتر و حالت ارتجاعی تر (کشی) نماید تا در هنگام برخورد به زمین و غیره باعث صدمه کمتری به فرد احاطه شده در توپ نماید. و حتی می تواند جنسش در برابر حرارت و یا دیگر شرایط نیز قابلیت داشته باشد.

چهارم: علت انتخاب شکل توپی نیز به دلیل سادگی آن و قرار گرفتن در هر شرایطی می باشد که اگر فرد در دریا افتاد هم بتواند چرخش پیدا کند و همچنین حالت توپی بودن باعث می شود تا فشار کمتری به فرد درون آن وارد شود و با چند بار بالا رفتن و پایین آمدن توپ، باعث کمتر فشار آمدن به فرد گردیم چراکه هر بار که به سطح زمین برخورد کند هم باعث کاهش فشار برخورد می شود و هم باعث می شود هر بار بخش دیگری از توپ به زمین برخورد نماید و این باعث حفظ سلامتی بیشتر فرد می شود چون هر بار ممکن است یک بخش از بدن فرد که به زمین برخورد می کند فشار بیایید ولی در اشکال دیگر مانند مکعبی ممکن است هم فشار برخورد باعث ترکیدن آن شود و هم بخاطر اینکه هر بار به زمین برخورد کند احتمال زیاد دارد که همان سطحی که بار اول با زمین برخورد کرده است دوباره برخورد کند و این باعث صدمه بیشتری به فرد می شود. در ضمن ساختار توپی هم در پایین آمدن از آسمان به فرد کمک می‌کند که خود را در آسمان بچرخاند تا در هنگام برخورد با زمین مثلا با بخش سر به زمین برخورد نکند. در ضمن ساختار توپی شکل به ما کمک می کند که در هر جایی از زمین سقوط نماییم که برای اشکال دیگر ممکن است امکان پذیر نباشد.

البته می توان ساختار آن را به شکل های دیگر نیز مانند قارچی هم در نظر گرفت که جلیقه فرد در بیرون از هواپیما بصورت قارچ گردد و فرد را احاطه نماید و سر فرد در بخش قارچی شکل که مانند چتر است قرار گیرد و بخش گردن به پایین تنه‌ی فرد در بخش ساقه قارچ قرار گیرد تا مانند چتر نجات عمل نماید و فرد را روی زمین بنشاند.

نقشه تشکیل شده از دو مدل که هر کدام از اجزای زیر که با شماره مشخص شده است.

شکل الف – مدل جلیقه نجات توپی که اشکال آن به شرح زیر می باشد:

شکل الف – 1 ) نشان دهنده جلیقه نجات توپی  شکل می باشد که حداقل دو لایه می باشد و بین لایه آن خلاء است و آغشته شده به پودر شیمیایی جاذب هوا که وقتی در مجاورت هوا قرار بگیرد باعث می شود نیتروژن هوا را جذب نماید و سبب فعل انفعال شیمیایی شود و این فعل و انفعال باعث باد شدن سریع جلیقه نجات توپی و پُر شدن از نیتروژن گردد. که دارای بخشهای زیر است:

a-1 ) دستگیره دستی و یا اتوماتیک و هوشمند که با کشیده شدن باعث ورود هوا و باد کردن جلیقه نجات از نیتروژن می شود.

a-2 ) دستگیره دستی و یا اتوماتیک و هوشمند که با کشیده شدن باعث خروج نیتروژن از جلیقه نجات می شود.

شکل الف – 2 ) نشان دهنده جلیقه نجات می باشد که وقتی عمل نماید باعث می شود شکلی مانند توپ شود که دارای بخشهای زیر است:

b-1 ) که جداره توپ را نشان میدهد که از جنس لاستیکی و یا غیره می باشد.

b-2 ) بخش مخروطی است که قسمت سر فرد در آن قرار می گیرد تا بتواند هوا را تنفس کند. در ضمن در شرایط افتادن در دریا و یا ریزش باران و غیره؛ آب کمتر داخل آن شود و در صورت ورود آب ، از کانال c   که بین بخش a-3  و a-4  قرار دارد خارج شود.

b-3 ) بخشی است که بدن فرد در آن قرار می گیرد تا مانند کمربندی محکم فرد را در خود حفظ نماید.

b-4 ) بخشی مخروطی شکل است که پاهای او در این ناحیه قرار می گیرد تا وقتی فرد روی زمین و مکان امنی قرار گرفت بتواند با تخلیه گاز نیتروژن؛ با پاهایش روی زمین بایستد و همچنین اگر آب از بخش a-2 وارد شد از این بخش خارج گردد.

C ) نشان دهنده کانال ارتباطی باز است که بین بخش a-3  و a-4 می باشد.

شکل الف – 3) نشان دهنده نحوه قرار گرفتن جلیقه نجات در تن فرد می باشد.

شکل الف – 4) نشان دهنده نحوه قرار گرفتن فرد در درون جلیقه نجات می باشد که بصورت توپ شده است.

شکل ب – مدل جلیقه نجات قارچی (چتری) که اشکال آن به شرح زیر می باشد:

شکل ب – 1 ) نشان دهنده جلیقه نجات قارچی شکل می باشد که حداقل دو لایه می باشد و بین لایه آن خلاء است و آغشته شده به پودر شیمیایی جاذب هوا که وقتی در مجاورت هوا قرار بگیرد باعث می شود نیتروژن هوا را جذب نماید و سبب فعل انفعال شیمیایی شود و این فعل و انفعال باعث باد شدن سریع جلیقه نجات قارچی و پُر شدن از نیتروژن گردد و مانند چتر نجات عمل نماید. که دارای بخشهای زیر است:

a-1 ) دستگیره دستی و یا اتوماتیک و هوشمند که با کشیده شدن باعث ورود هوا و باد کردن چتر نجات از نیتروژن می شود.

a-2 ) دستگیره دستی و یا اتوماتیک و هوشمند که با کشیده شدن باعث خروج نیتروژن از چتر نجات می شود.

شکل ب – 2 ) نشان دهنده جلیقه نجات می باشد که وقتی عمل نماید باعث می شود شکلی مانند چتر نجات مانند قارچ شود که دارای بخشهای زیر است:

b-1 ) که جداره توپ را نشان میدهد که از جنس لاستیکی و یا غیره می باشد.

b-2 ) بخش مخروطی است که قسمت سر فرد در آن قرار می گیرد تا بتواند هوا را تنفس کند.

b-3 ) بخشی است که بدن فرد در آن قرار می گیرد تا مانند کمربندی محکم فرد را در خود حفظ نماید.

b-4 ) بخشی مخروطی شکل است که بسته است و پر شده از گاز نیتروژن و پاهای او در این ناحیه قرار می گیرد تا صدمه نبیند.

شکل ب – 3) نشان دهنده نحوه قرار گرفتن جلیقه نجات در تن فرد می باشد.

شکل ب – 4) نشان دهنده نحوه قرار گرفتن فرد در درون جلیقه نجات قارچی می باشد که بصورت چتر شده است.

در این زمینه ایده ها و اختراعات زیادی انجام شده که برخی از آن اشاره می کنیم:

  1. اختراع جليقه نجات اتوماتيك با شماره اظهارنامه 139550140003001231 مورخ 1387/01/26  جهت جلوگیری از غرق شدن شناگر استفاده می شود.
  2. اختراع با عنوان جليقه نجات 3 لايه مسافران هواپيما با اظهارنامه 139350140003006394  مورخ 1393/06/16 که اين اختراع یک پوشش محافظ مقاوم تشکیل شده از سه لايه اصلي می باشد که کل بدن مسافر را با ترکیب صندلی پوشش می‌دهد و کاملا اطراف مسافر را در برمی گیرد و و مسافر را از ضربه و سوختگي حفاظت مي كند.  در صورتیکه ایده ما به صندلی ارتباط ندارد و جلیقه نجاتی برای هر مسافر می باشد و به وزن هواپیما اضافه نمی شود و نیاز به تغییرات در ساختار هواپیما (مانند تغییرات در صندلی هواپیما و غیره ) ندارد. و بسیار سبک و ساده قابل استفاده است. و همچنین ایده ما یک پوشش ثابت در محل صندلی نمی باشد و اگر فردی در حالت حرکت در راهروی کابین نیز باشد می تواند آن را به تن داشته باشد و در ضمن ایده ما جلیقه ای است که درونش خلاء شده و در مجاورت با نیتروژن باد می کند و بصورت توپی می گردد که فرد را در مرکز این توپ احاطه می کند.
    1. 2009-04-07/Plane parachute/Priority to CN200910058854A

The invention discloses a plane parachute, which is formed by developing and improving the traditional parachute, wherein the parachute is a group of umbrellas consisting of one to two guide assistant small umbrellas and a plurality of layers of large umbrellas; the group of umbrellas are usually folded in a parachute cabin, when the parachute cabin is started, the small umbrellas pop up, and the small umbrellas are full of air and then bring out the large combined umbrella so as to make the plane safely land. One plane can be provided with one or more groups of umbrellas as required, and the parachute is suitable for various planes and aerospace aircrafts. The parachute manufactured according to the invention can greatly improve the safety of the plane flight and greatly reduce the flight accident and loss.

این اختراع یک چتر نجات هواپیما را فاش می کند ، که با توسعه و بهبود چتر نجات سنتی تشکیل شده است ، که در آن چتر نجات گروهی از چترها تشکیل شده از یک تا دو دستیار راهنما چترهای کوچک و تعدد لایه های چترهای بزرگ است. گروه چترها معمولاً در یک کابین چتر نجات چیده می شوند ، هنگامی که کابین چتر نجات شروع می شود ، چترهای کوچک بالا می آیند ، و چترهای کوچک پر از هوا می شوند و سپس چترهای ترکیبی بزرگ را بیرون می آورند تا هواپیما با خیال راحت از زمین بیفتد. در صورت نیاز یک هواپیما با یک یا چند گروه چتر تأمین می شود و چتر نجات برای هواپیماهای مختلف و هواپیماهای هوایی مناسب است. چتر نجات تولید شده مطابق با این اختراع می تواند ایمنی پرواز هواپیما را به شدت بهبود بخشد و از تصادف و تلف شدن پرواز تا حد زیادی بکاهد.

ولیکن ایده ما جلیقه نجاتی است که قابلیت توپی یا قارچی شکل دارد بدون آنکه فردی آموزش ببیند و یا کار خاصی انجام دهد و در هر شرایطی قابل استفاده است. ایده ما نه به وزن هواپیما اضافه می کند و نه نیاز به تغییرات در ساختار هواپیما دارد و حتی باعث نمی شود که در بیرون از هواپیما در صورت برخورد به یکدیگر هم آسیب ببینند چرا که تمامی مسافرین بصورت مجزا دارای یک جلیقه مستقل هستند.

امیر رها

صفحه (4) – برای رفتن به صفحات بعد و یا قبل شماره زیر را بزنید

ایده تونل سلامت اربعین کلیک کنید
+ +